Aileye Bağımlı Mı, Bağlı Mı Olunmalı?

Aileye bağımlı mı bağlı mı olunmalı?

Hayattaki en değerli varlıklarımız bizim onlar ,yavrularımız ..Ne kadar büyüseler de hep o minik ve  gülen  gözler var aklımızda değil mi? İlk doğurduğum anı hatırlıyorum da anne olmanın hazzı tarifsiz. Minicik elleri ve mis gibi kokan yüzü İLE KUCAĞIMDA BEBEĞİM. Hiç bırakmak istemeden sarmaladığım atan bir küçük kalp, nasıl diyorum  nasıl? Hep mucize olduğuna inanırım bize emanet gelen misafirin ..Bir çocuk için en önemli unsurdur anne.. Çocuk anneden ;sevgiyi ,ilgiyi ,vicdanı alır. İç dünyasının duygusal kapılarını anneyle aralar. İç dünyadaki dayanıklılığı anneyle öğrenir ,güçlenir ,güvenir. Ve kendini iyi hisetmek için anne sevgisi ve kucağına ihtiyacı vardır..

Söylediklerimize ne kadar itiraz etseler de, mutlaka bilinçlerinde bir yer tutar. İşte bu noktada bunu iyiye de kötüye de kullanmak bizi elimizde. Onların bir birey olduklarını ve kendilerine ait bir  yaşamları olduğunu hep hatırlamalıyız. Bir piyon gibi gel –gel ,git- git olmadan. Bizim öfkemiz,kinimiz bile çocuğumuza geçer ve öğreti olur.Bağlı olmak,sevmek saymak ihtiyaç anında yanında olmak, işte bunlar en önemlisi. Son söyleyeceğimizi ilk söylemeden. Hayatın içinde yanlışlarda var. Bunlara da göz yummadan düzeltmekse en güzeli.

Peki ya bağımlılık?Bu nokta çok önemli.Küçük yaşlarda sürekli övülerek büyüyen kendini prenses yada prens gibi hisseden çocuklar bağımlı olurlar. Onların adına düşündüğümüz yaptığımız herşey bize bağımlı kılar onları.Geri bildirim ve takdir çok önemli ,tabi ki davranış noktasında. Fiziksel özellikleri ve duygusal durumdan verdiğimiz her takdir bize bağımlı yapar çocuklarımızı ve hatta bunu yapan herkese bağımlı olurlar. Çocuk buna alışır ,hep bunu bekler. Yaptığı her işte takdir,övgü ,mükâfat ister. Yani insanlardan bir beklentiye girer. Sonunda ego yükselir ,kendini göremez duruma gelir.Hep takdir ve övgünün olduğu yerlerde sevgi arar. Başta aile olmak üzere dışarıda da yanlış kişilerle iletişime geçer. Çocuklarımızın hatta bizim bile rahatça kandırılabildiğimiz şu günlerde lütfen sürekli bir beklenti içinde olmayan çocuklar yetiştirelim.

Hayatın zorlu merdivenlerinde ,iletişimin az olduğu şu günlerde egolarının şişmesinin değil de gerçekten sevgi ve kendilerine yeterlilik duygusuyla hareket etmelerine yardımcı olalım. Yaşı kaç olursa olsun yavrumuzun !!

Sevgilerimle;

Profesyonelkoç Seda İlgi