Fanusta Büyüyen Çocuklar…
Nasıl bir hayat dışarıdaki, nasıl insanlar var okullarda, sokaklarda, trafikte,
Herkes çok nazik, herkes çok sessiz, herkes iyi kalpli, adaletli, hak yemiyor hiç kimse, herkes birbirini öyle özen ve dikkatle dinliyor ki… Değer veriyor herkes birbirine, kimse kimseyi incitmek istemiyor….
Keşke…
Peki bizler en iyisi olsun diye uğraşan anne babalar bu “keşke hayatın” içinde mi büyütmeye çalışıyoruz çocuklarımızı? Dört duvar içinde sanki dışarıda böyle bir hayat varmış algısı yaratıyoruz, hayal bir dünya kuruyoruz evlerimizde çocuklarımıza. Gerçeklerle yüzleşmeliler. İyi niyetlerle yalıttığımız, onları sakındığımız her davranışla karşılaştıkları an öyle savunmasız oluyorlar ki.
En azından anne baba olarak kendi hayatımızın ilişkimizin gerçeklerinden çok da yalıtmayalım çocuklarımızı. Farklı düşündüğümüz noktalarda üslubunca tartışma ortamlarına şahit olmalarına izin verelim. Nasıl tatlıya bağladığımıza ya da uzlaşamadığımız konular olduğunda birbirinden farklı düşünen ama birbirini seven insanlar olduğumuza şahit olsunlar.
Hayatta böyle insanlarda var desek kötü insanlar yokmuş gibi davranmaktansa, bazı insanlar kaba evet ama biz böyle davranmıyoruz desek yanlış davranışlarla karşılaşınca. Fanusun içinde büyütüp, savunmasız hissetmelerine engel olmak, hayatın gerçekleriyle dozunda yüzleştirerek olacak bence…
Emir’in Annesi Melek
ZİYARETÇİ YORUMLARI
BİR YORUM YAZ