Bir Annenin Yalnızlığı

Beraber çocuk sahibi olmaya karar verdiğimiz halde çocuklarımızla ilgili en ufak bir sorundan tek başıma sorumlu tutulmam doğru mu?
Onların okullarından tutun da, uyumaları, yemeleri içmeleri, banyoları, oyunlarına kadar her şeylerine yalnızca benim koşturmam doğru mu?
Uyumasalar uyutamayanın, yemeseler yediremeyenin yalnızca ben olmam doğru mu?
Eşimin hiç çaba sarf etmeden eleştirmesi doğru mu?
Üstelik çocukların yanında beni sert eleştirmesi doğru mu?
Sonrasında çocukların da onu taklit etmesi doğru mu?
Yorgun argın işten gelip pişirdiğim yemeğe, eline sağlık bile demeden, tatsız tuzsuz olmuş denmesi doğru mu?
Eşimin bir kere bile masayı toplarken yardım etmeden tv başına geçmesi doğru mu?
Benim arkadaşlarımla bir kahve içmeye bile hakkım yokken eşimin arkadaşlarıyla istediği zaman görüşmesi doğru mu?
Ev işlerini tek başıma yapmama rağmen bir de bulamadıkları eşyalarından, kıyafetlerinden benim sorumlu olmam doğru mu?
Kırk yılda bir ailecek bir şey yaparken ben hariç kimsenin mutlu olmaması doğru mu?

Ve arada bir bunlardan şikayet edip, sızlansam “zaten başka yaptığın ne var ki?” denmesi doğru mu?

Sevgiyle kalın…

Ülkü Yılmaz