Anne Olmak…

En orta yeriydi hayatımın … Orta yeri ise  benim başlangıcım. Hayata dair  yazan biri olarak,  daha önce tatmadığım diye  başlayan klişe cümlelerle  anlatmayacağım hislerimi. Yaşadığım en harikaların arasındaydı yalnızca yine duygularım.
Günlerim art arda merak ettiklerimi de  saklayıp, sürüklüyordu içinde diğer  günlere ve  öbürlerine. Anlamını bilmediğim ve daha önce hiç çıkmadığım bir yolculuğun heyecanı  ve hızlı kalp çarpıntılarım taçlandırıyordu yüreğimi büyük  bir gururla Belki de hep aynı seyirde
gidecekti bundan böyle  kim bilirdi.
Anne olmak artık hep heyecandı belki de. Eyvahları katmayacak, eleştirdiklerimi yapmadan girecektim bu hızlı girdabın içine. Sevgi, birlik, sadakat ama  en önemlisi hep güven olacaktı  emekte  ve  yıllarda. Bilirsiniz insan hep bir destek ve övgü bekliyor kazandığı statülerde. Annelik ünvanımı almıştım artık ellerime. Ancak başına yalnızlık takısını yaşarken  ve iyi bir evlat yetiştirmeye çabalarken  taktım. Oysa bir çocuk kuvvetle, elbirliğiyle daha  da
kendine güvenerek büyüyordu. İyi ki farkındaydım. Yıllar içinde o fark etmeden  ben  ustalıkla yerleştirebilmiştim eksik taşları yerlerine.
Önce bana  sonra  dışımızda  kalanlara güvenmeyi öğrendi zamanla. Ayrı ülkeler, farklı kültürler, değişik lehçeler kısmını halletmiştik birlikte . Artık 4 ayrı evi  her birinde  yaşadığı  değişik mutlukları vardı. Renkliydi hayatı  çıkarken merdivenleri.
Hiç kimsenin annesine benzemiyorsun demişti bana 6’lı yaşlarında artık aklı erdiğinde. Evet bezemiyordum geç anne olmayı seçtiğim için.Süslü hayallerim balonlu kalabalık sabır yüklü doğum günü partileri yoktu belki ona verebileceğim. Birlikte paten kayabilmek , söyleşebilmek,  yan yana kilometrelerce pedal çevirebilmek  ve aslında babasıyla tutması gereken balıkları  birlikte yakalamak vardı aklımda .Eskittiğim yitirdiğim hayallerin   üzerine  ekleyemiyor, yarım bırakıyordum  tek başıma .
Oğlum başardı tamamlamayı yarım bıraktıklarımı. Bugün ışığıyla , hayatımda hissettirmeden bıraktığı dengesiyle, aklıyla, görgüsüyle  takdirle  bitiriyor  sadece ikimizin bölüşüp kotardığı
günlerini .
Elimizden tutamıyorsanız  bari emeğimizin ve yüreğimizin ucundan tutun sevgili babalar.

Elif Çalışkan