Dünün Mutlu Çocukları, Bugünün Şaşkın Anne Babaları

Top oynardık biz. Kız erkek karışık maç yapardık! Deli gibi koşardık bir sağa bir sola yakan top oynarken, renk bulacağız diye şekilden şekle girerdik istop oynarken… Yoldan geçen mahallenin büyüğü bir abi, bir abla şöyle bir saçımızdan okşardı… Sevilirdik biz, komşu severdi, öğretmenlerimiz severdi, bakkal severdi, ama hiç zarar vermezlerdi…

Mutlu çocuklardır biz, tabletimiz yoktu, kutu kutu oyuncağımız yoktu! Sokakta binecek scooterımız, patenimiz, kaykayımız yoktu ama arkadaşlarımız vardı. Kapılarını çalar, tüm sokak toplanıp, tek tek arkadaşlarımızı aşağı çağırırdık! Annelerimiz hepimizin annesiydi. Bir tek kendi çocuğunun değil, hepimizin terini silerlerdi…

Anı defterlerimiz vardı bizim, “bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim” derdik. Bir de anket defterlerimiz vardı, “en sevdiğin arkadaşın kim?”, “mahallede kimden hoşlanıyorsun?” sorularının cevaplarını merak etmekten, gece yatınca uykumuz kaçar, ertesi günü iple çekerdik! “Diğer yazanları okuma ama tamam mı?” der, okumazdık, çünkü okumayacağım diye yemin ederdik… Dürüst çocuklardık biz…

Biz kıskanç çocuklar değildik, birine bisiklet alınınca tüm mahalle sevinir, “bi tur binebilir miyim” diye izin isterdik. Paylaşmayı bilir, oyuncak bebeğimizi herkese verirdik!

Biz, dünün mutlu çocukları, bugünün şaşkın anne babalarıyız. Şaşırıyoruz, bir çocuk tüm gün nasıl tv seyreder diye? Şaşırıyoruz, bir çocuk nasıl tüm gün tablet oynar diye? Şaşıyoruz, çocuklarımız neden sürekli hasta oluyorlar diye? Şaşıyoruz, çocuklarımız neden sürekli oyuncak istiyorlar diye? Şaşırıyoruz, çocuklar birlikteyken neden bilgisayarda oyun oynuyorlar, beraber oynamıyorlar diye? Cevapları biliyoruz, devri değiştiremiyoruz işte bu nedenle sürekli şaşkın şaşkın izliyoruz!

Çocukluğuma selam olsun…