Eyvah Bebeğim Yemiyor!

Evet, bebeği yemek seçen, yemek yemeyi reddeden bir anneyim ben. Aynı durumda olan tüm anneler gibi bende zaman zaman inanılmaz bir korkuya ve umutsuzluğa kapılıyorum. Ona bakamadığımı, besleyemediğimi ve yetmediğimi düşünerek! Çoğu zaman yemek yemek bile gelmiyor içimden. Aksamları deli gibi şunu yedi, ohh bunu da yedi diye sayarken buluyorum kendimi. Sonra oturup mantıklı düşününce bir ferahlık kaplıyor içimi; ah be çocuk diyorum dünyada o kadar aç, yoksul, yoksun çocuk varken, varsın seninki de yumurta yemeyi versin ölmez ya!..

Hala içinde bulunduğum bu dönemde ister istemez tecrübeler edindim. Uzmanlara başvurdum, kitaplar okudum, araştırdım. Denedim, benim gibi annelerle dertleştim.. İşte buyurun bunlarda naçizane önerilerim;a sla bir bilirkişi değilim ,hepsi benim deneyimlerimden edindiklerim. O kadar çaresiz kaldığım zamanlar oldu ki belki sizinde isinize yarar diye düşündüm:

-Bir çıkmaz haline gelmişse bebeğiniz yeme sorunu sizin için, mutlaka bir uzman görüşüne başvurun, çünkü teşhis çok önemli! Belki bilmediğiniz bir alerjisi, besin intoleransı, ya da bir rahatsızlığı olabilir. Öncelikle çözülmesi gereken bu zannımca.
-Sonrada Kendinizi rahatlatmanın bir yolunu bulmalısınız çünkü bu süreçte sizin motiveniz çok önemli hem böylece yemek yemeyi tüm aile için keyifli duruma getirebilirsiniz.
-Eğlenceli sunumlar yaparak, renkli tabaklarla,daha rahat kullanabileceği çatal kaşık vb şeylerle ilgisini çekip yemeğe katılımını sağlayabilirsiniz.
-Koca koca tabaklarda büyük  porsiyonlarla gözü korkan bebeğiniz için minik tabaklara onu korkutmayacak kadar küçük porsiyonlarla servis yapabilirsiniz.
-Kürdanlar,renkli pipetler,dilim zeytinler,minik tek porsiyonluk labne peynirler gibi farklı şeylerle onu yemeğe teşvik edebilirsiniz.
-Mutlaka hep birlikte yemek yemeli, TV  gibi dış etkenlerden arındırılmış bir ortamda, bol kahkahalı,sohbetli özlemle keyifle beklenen sofralar haline getirebilirsiniz sofralarınızı.
-Sürekli anne tarafından yedirilen yemekler yerine, babayı da sürece dahil ederek zaman zaman bebeğinizi yedirmesine olanak sağlamalı ve hatta bebeğinizin bunu kendi kendine deneyimlemesine izin vermelisiniz.
-ilk defa hayatla tanışan bebeğinizin gıdalarla ve yemeklerle de tanışmasına anlayış göstermelisiniz. dökmeli, saçmalı, vıccırmali, kulağına sokmalı, kafasına gözüne sürmeli belki ama yenilecek bir şey olduğunu kendi anlamlandırmalı.
-Asla bebeğiniz sizin beslenme konusunda gergin üzgün endişeli olduğunuzu hissetmemeli ve asla başkasına kıyasla, kıskandırarak yemek yemesine neden olmamalısınız.
-Ara sıra sadece sevdiği şeyleri yemesine, sevdiği yerde yemesine, sevdiği şekilde yemesine izin vermelisiniz.
-Oyun oynadığı ortama ya da oyuncakları arasına yem olarak bütün meyve sebzeler ( elma armut salatalık gibi) koyarak baskı altında olmadan onları tanımasını sağlayabilirsiniz.
-Kabak,patates ve havuçları ince ince dilimleyerek hafif zeytinyağı ile fırında cips haline getirebilirsiniz.
-Hiç denemek istemediği gıdaları yaşıtlarının yanında oynarken,parkta, kalabalık bir aile yemeğinde ona sunabilirsiniz.

İşte bunlarda benim anne çözümlerim. İse yara dımı diye sorarsanız, sosyal medyada izleyip gıpta ettiğimiz o çocuklar gibi bu oturuşta bir kuzuyu yemiyor elbette! Ve evet bazen çorbayı kafasından aşağı dokuyor, peynirleri kulağına sokup, zeytinleri evin muhtelif yerlerine atıyor, önlük takmayı reddettiği için inanılmaz gıda lekelerine sebep oluyor, bazen de sadece verdiğim her şeyi birbirine katip sonra yere fırlatıyor!  Amaaaa göz yumuyorum, izin veriyorum! En azından yavaş yavaş artırdığımız gıda çeşiti ve porsiyonlar ile daha sıcak ve eğlenceli hale geldi yemeklerimiz. Çok sabır isteyen bu yolda bizde adım adım ilerliyoruz diyelim..
Aman siz siz olun asla bebeğinizi bir başka bebekle kıyaslamayın! Hele ki yemek yeme alışkanlığını asla! unutmayalım ki onlarda birer birey ve onlarında bir damak tadı ve tercihleri var, biz anneleri olarak kabul etmek istemesekte! Kim bilir belki de bir vegan olup hiç et yemiyecekler…

Sevgiler…

Ayşegül Bayhan Mina’nın Annesi