“Kardeş Yapmak” : İkinci Çocuklar, İlkler İçin Mi Var?

İlk çocuklarımız; bizleri anne baba yapan, daha önce tatmadığımız duyguları tattıran, hepimizin ilk göz ağrıları değil mi? Bu eşsiz duyguların coşkusuyla, onları çok çok sevip, hayatımızın merkezine koyuyoruz. Tüm evin, hatta anneanne-babaanne-dedeler gibi aile büyüklerinin de odak noktası haline getiriyoruz. Onlara göre şekillenen bir yaşantı içinde, baş rolde olan ilk çocuklar, bu durumu bebekliklerinden itibaren çok çabuk fark edip, hemen kabul ediyorlar.  Dolayısıyla,  çocuklarımız bir kardeş istediğinde, ikinci bir çocuk fikri aklımıza düşüyor.

İlk çocuk için, ikinci bir çocuk yapma düşüncesi hepimize çok normal geliyor. Onun için hep en iyisini düşünüp, yapmak istiyoruz. Bu iyi niyetli sebebimizden hareket ederek; ilk çocuğumuz “hayat boyu yalnız kalmasın, büyürken bir oyun arkadaşı olsun, oyuncağını ve hatta anne-babasını paylaşmayı öğrensin” diyerek, tamamen onu merkeze koyup, “kardeş yapmaya” karar veriyoruz. “Bir insan daha büyütebilmek, her anlamda ona bakabilmek ve yetebilmek için hazır mıyız?” diye kendimize dönüp, kendimizi yoklamıyoruz. Oysa, bu değerlendirme; ilk çocuğumuz için bile olsa, hazır olmadığımız bir şeyi, hele ki; “bir insan dünyaya getirmek” gibi çok ciddi bir olayda, doğru kararı vermemizde en büyük yardımcımız olacaktır. Kendi iç değerlendirmemizi yaparak vereceğimiz karardan, ilerde hem pişmanlık duymayız hem de kararımızın sonuçlarını olumlu bir psikolojiyle karşılayabiliriz.

O nedenle, ben diyorum ki; ilk çocuğumuz için, ikinci bir can dünyaya getirmek çok büyük bir sorumluluk. Bunu gerçekten istemek ve her açıdan hazır olmak gerekmez mi?

Birinci çocuğumuza “kardeş yapmak” değil, gerçekten hazır olduğumuzda, en sade şekliyle; kendimiz ve ailemiz için bir evlat sahibi daha olmak olsun nedenimiz…

Sevgiyle kalın…

Ülkü Yılmaz