Büyütürken Büyüdüm….

“Biz anneler güldükçe çocuklarımız da kahkaha atmayı öğrenir.”

Merhaba Anneler;

Ben 24 yaşında anne oldum. Şu an 26 yaşındayım. Yavrumu kucağıma aldığımda, bazı kendilerine göre tecrübeli, bilgili anneler tarafından hep yetersiz hissettirildim. Bir o kadar da yalnız, çaresiz, beceriksiz… O zamanlar “Herkes mi böyle, yoksa sadece ben miyim?” diye düşündüm. Zamanla anladım ki benim yaşadığım şeyler, çoğu taze annenin de başına gelmiş.
0-6ay: “Sütün geliyor mu? Gazını almadın mı? Bu çocuk neden bu kadar uyuyor? Yelek giydirmezsen hasta edersin, bu aylarda hasta olursa hep hasta olur. X kişi bebeğini 40 gün dışarı çıkartmamış sen de çıkarma… Hiç saçı yok çocuğun, bir de kız çocuğu, kazıtın saçlarını da gürleşsin.”vs…
Bir anne yavrusunun doyduğunu, gazının olduğunu hatta ağlama şeklinden ne sıkıntısının olduğunu anlar. Yelek giydirmedim çünkü ben üşümedim. Doktorumuz anne üşüyorsa bebek de üşüyordur. Anneler bilir hisseder demişti. Ben hep bunu uyguladım. Çok şükür hasta olmadı ama olabilirdi de… Sonuçta oyuncak bebek değil. Gezmeyi seven bir anneyim. Hep tek başımaydım. Yaşayarak deneyerek ve hissederek baktım yavruma… Gerek yaşadıklarımdan gerek duyduklarımdan bunaldım ve 14 günlük bebekle attım kendimi en kalabalık sokağa… Kendimde gezdim, yavrumu da gezdirdim, hasta da olmadı… Evet, saçsız doğdu. Kazıtmadım çok ama şu an saçı çok gür.
6_12 ay: Hala dişi çıkmadı mı? Bizim X’ in çocuğu bu kadar iken 2 tane patlatmıştı. Erken oturtturma sakin, X kişi 7 aylıkken oturttu, sen de öyle oturt. Bu niye böyle emekliyor çok geç emekledi zaten… Hiç yürümeye meyilli değil, geç yürüyecek Düştü mü? Siz hiç bu çocuğun elinden tutup yürütüyor musunuz?

Evet dişi geç çıktı. 9 aylıkken 2 diş birden patlattı. Şahsen hiçbir zararını görmedim. 5 aylıkken yarım, 6 aylıkken tam oturttuk, bir sıkıntı yaşamadık. Her çocuk farklı emekler. Kimi düz kimi ters kimi dönerek kimi de hemen yürümeye kalkar. Çünkü her çocuk farklı gelişim gösterir. Benim kızım dönerek emekliyordu. 16 aylıkken yürüdü. Çünkü canı o zaman istemiş, kendini o zaman hazır hissetmiş  Biz doktorumuzla aramızda hallediyoruz. Sağlık yönünden ters bir durum yok, şükür.

12_24ay: “Çok yediriyorsun, ondan bu çocuk böyle düştüğü yerden kalkamıyor. Bu kadar düşme üstüne nasılsa kreşe, anaokuluna başladığında kalem de tutar, etkinlik de yapar. Aa bir karton almak için çocuk dışarı mı çıkarmış. Hasta olursa görürsün. Bu çocuğa alıştırmışsın yatağını, bak iste gittiğin yerde böyle uyumaz. Bir çocuk nereyi bulursa orada uyur. Çok ıpad izliyor, televizyona çok bakıyor. Yazık çocuk donuk kalır. Geç konuşacak bu çocuk. Hani bak soruyorsun, cevap vermiyor. X’in çocuğu bu zamandayken oho…

Öncelikle her çocuk farklı bir birey, kişilik… Kıyaslamak, her çocuktan aynı tepkiyi beklemek oldukça yanlış… Kimi erken yürür, kimi erken konuşur. Bunlar zihinsel gelişimle alakalı değildir. Kiminin ince motor gelişimi iyidir, kiminin kaba motor gelişimi… Lütfen anneyi eleştirmek yerine yardımcı olun. Kafasındaki soruları beraber araştırın, beraber cevaplayın. Kafasına daha çok sorun, soru yüklemeyin… Evet, bir karton için kırtasiyeye de gidilir karton da aranır. Elbette kreşte anaokulunda öğrenecek ama evde öğrenmesin de hiçbir sakıncası yok. Ben 3 aylıkken kuzumu beşiğinden odasına terfi ettirdim Kendi odasında, kendi yatağında (tabii ki korumalı) müzikle uyumayı öğrettim. İsterseniz her şey olur. Anne hisseder. Ne kadar çok televizyon izleyebilir ki… Ne kadar çok ipad bakabilir? Kahvaltı yapıyor öğle uykusuna yatıyor. Kalkıyor, emekleme yürüme derdine düşüyor. Arada kafasını kaldırıp çevirip bakıyor. Bu mu çok? Geç mi konuştu? Neye, kime göre geç? Kendini çok güzel ifade ediyor, anlatıyor ve biz anlıyoruz. Doktorumuz da her şey normal ilerliyor diyor. Sorun yok yani… Sonuçta bir yere yetişmiyoruz.

Daha bunlar gibi birçok soru… Bitmez, herkes çok şey biliyor, herkes yaşamış ama bırakın anneler öğrenerek yaşayarak öğretsin. Siz bu can sıkıcı soruları sorunca çocuklar önde gitmiyor. Anneler mutlu olmuyor.

Lütfen anneler! Herkesi dinleyin kırmayın ama asla bakımınızdan, gezmenizden, hissettiklerinizden vazgeçmeyin. Lütfen bildiğinizden şaşmayın. Hiçbir anne çocuğuna kötü bakmaz, çocuğuna zarar verecek bir şey yapmaz. Siz mutlu olursanız, mutlu çocuk yetiştirirsiniz. Siz rahat olursanız yavrunuz huzurlu ve rahat büyür. Benim sizden ricam birlik beraberlik adına mutlu, akıllı, huzurlu, güvenli çocuklar yetiştirebilmek için önce kendinizi sevin ve mutlu edin. Araştıralım, okuyalım yazalım. Kendimizi iyi, bilgili hissedelim. Daha sonra bu çocuklarımıza da yansıyacaktır. Biz anneler güldükçe çocuklar kahkaha atmayı öğrenir ve bu herkesin görmek istediği en güzel durumdur.

Adasu’nun Annesi Pelin