Hayvan Sevgisi Üzerine

Bir bebek Dünyaya geldiği zaman ilk sevgisini içgüdüsel olarak annesine gösterir.

Karnı açtır, susamıştır, havayla karşılaşan ciğerlerinde ilk yanma gerçekleşmiş ve oksijenin yaşatma serüveni başlamıştır.

Yaşama bağlanan bebek, annesiyle tanışır tanışmaz “ Sevgi “ kavramının en doğru tanımını da öğrenmeye başlamıştır.

Zaman içinde annesini seven bebek, diğer aile yakınlarını da sevmeye başlar.
Babası, kardeşleri, dede, nine ve diğerleri…

Halbuki Dünyamızda başka varlıklar olduğunu da önce pencereden baktığında, daha sonraları da sokakta, parkta keşfetmeye başlar.

Kuşlar, Köpekler, Kediler, Kuzular, Kaplumbağalar, Atlar diye gider.

Bebek dostu bir ” Golden Retriever ” , bir “ Alman Kurdu “, yanlış anlaşılan, özünde insan sevgisi dolu olan bir “ Tekir “, oyuncu bir “ Van kedisi “ ve elbette diğerleri…
Masum, ilkeli ve sadık hayvanlarımız.

Sevgiyle gözyaşı döken bir At’ın sevgisini dile getirmek çok zor.

Çocuklarımızı hayvanlardan uzaklaştırmayalım ki dürüst sevgiyi pekiştirsinler.

Doğal olarak varolan bu sevgiyi yanlış yönetir, bebeklerimizi, çocuklarımızı bu sevimli varlıklarla korkutursak, inanın onlara en büyük kötülüğü yapmış oluruz.

Aslında yapmamız gereken, çocuklara hayvan sevgisi aşılamak değil; doğal olarak bebeklerde ve çocuklarda bulunan bu sevgiyi kendimize aşılamamızdır.

Avni TEKİN

Not: Bu sevgiyi çok güzel anlatan bu fotoğrafı yayınlamamız için izin veren Sayın Ömer Gencal’a Teşekkür ederiz.