Bugün Kızımın Kreşinde 2. Günü

Okul hayatına başlamaya günler kala ona daha ne kadar evde bakabiliriz diye kaçış yolu arar gibiydim. Kızımın bu süreçte vereceği tepkilerin yanında “Ben dik durabilecek miyim?”endişesi sarmıştı içimi. Kızımı kreşe bırakıp çıkmak… Ağlarsa, “Beni bırakıp gitme anne!” dediğinde buna katlanabilmek…

Kreşe başlamadan okul oyunları oynadık, okul için alınacakları birlikte almaya çıktık büyük bir hevesle. Hep anlattık ona, “Biz seni buraya arkadaşlarınla oyna diye getiriyoruz ve buradaki arkadaşlarına, öğretmenine alışıncaya kadar seni dışarıda bekleyeceğiz.” diye.  Çıktığında yüzündeki gülsem mi ağlasam mı ifadesi görülmeye değerdi. Bizim orada beklediğimizi görünce yaşayacaklarının anlattığımız gibi olacağını düşündü ve ikinci gün daha az ağlayarak gitti arkadaşlarının yanına. Mutlu olarak geldi yanımıza ve yaptıklarını anlatıyordu. Onu böyle görmek içimdeki yükü aldı diyebilirim… Böylelikle bebeğimin hayatında yeni bir dönem başlamış oldu.

Mustafa-Nil’in Annesi Meltem