Annelik Ä°ÅŸte…

Çocuklarım olmadan önce neler yaptığım geldi aklıma. Nasıl vakit geçirdiÄŸim? Ne zaman yorulduÄŸum? Nelere sevindiÄŸim? Nelere üzüldüğümü düşündüm…

Açıkçası pek bir rahatmışım. Yemek mi yapmak istemiyorum, bir şeyler atıştırırım. Yorgun muyum, yarın yaparım. Canım mı sıkkın, film seyrederim. Dışarı mı çıkmak istiyorum, elbette ki çıkarım. Uykum mu geldi, uyurum. Tatil mi geldi, kesin bir yerlere kaçarım!

Ne yalan söyleyeyim, bazen o günleri özlüyorum! Çok özgürmüşüm! Siz de arada sırada böyle hissediyor musunuz?

Tüm günüm onlara ait!

Ama şimdi, tüm hayatımı çocuklarıma göre programlıyorum! Sabahın köründe kalk, öğle yemeklerini yap. Sonra hemen kahvaltılarını hazırla. Kahvaltı bitince hızlıca işleri bitir, sıkılmasınlar diye bir aktivite bul! Parka git, oyun oynamaları için arkadaşlarıyla buluş ya da evde beraber bir oyun kur! Tüm bunlar bitince, öğle yemeğini yedir ve uyut! Elbette ki; akşam onlar uyuyana kadar, aynı tempoyla devam! Eminim birçok anne de aynı şekilde!

Yorgunluk aldatmacası!

Çocuklardan önce, parmağımı oynatamam dediÄŸim, kendimi çok yorgun hissettiÄŸim günlerde, aslında hiç de yorgun falan deÄŸilmiÅŸim! Bitmek tükenmek bilmeyen çocuk enerjisi var ya, ona ayak uydurmaya çalışmak, yorgunluÄŸun ta kendisiymiÅŸ. Parkta, sokakta peÅŸlerinde koÅŸturmak, evde bir dakika oturamayıp, sürekli su getirip, meyve götürmek cidden yorgunluk sebebiymiÅŸ. AkÅŸam uyutup, ayağımı uzatıp, açarım bir film falan da artık hayal! Saat başı birinden biri uyanıp; “annnneeeeeee” diye bağırarak, saÄŸ olsunlar uykularında bile yokluklarını aratmıyorlar! 🙂

Hasta olmanın tadını çıkarmak!

Düşünüyorum da, çocuksuz bir kadınken, hasta olmanın bile tadını çıkarıyormuÅŸum! Azıcık grip olunca, birazcık boÄŸazım aÄŸrıyınca, yatağıma girip, “oram aÄŸrıyor, buram aÄŸrıyor, çok halsizim, yetiÅŸin ölüyorum” diye söylenerek ne de güzel yatıyormuÅŸum! 🙂 Åžimdi kış baÅŸlamadan soluÄŸu doktorda alıyorum, grip aşısını elimde olsa üçer beÅŸer doz halinde olurum! Kendim için bir  ÅŸey istiyorsam ne olayım!!! Sırf grip olmayayım da, çocuklar periÅŸan olmasın, onlara da bulaÅŸmasın, düzenleri aksamasın diye!

Her şeye rağmen ben, anneliği çok sevdim!

Aslında itiraf etmeliyim; ben anneliÄŸi çok sevdim! Zihnen ve bedenen yaÅŸadığım tüm yorgunluÄŸa raÄŸmen! KronikleÅŸen boyun ve sırt aÄŸrılarıma raÄŸmen! Günde otuz kere, “iyiler mi, hasta olurlar mı, doydular mı, üşürler mi, terlediler mi” diye deli gibi kendi kendime konuÅŸmama raÄŸmen! UykusuzluÄŸuma raÄŸmen! Kendime doÄŸru düzgün zaman ayıramama raÄŸmen, ben bu büyülü durumu çok sevdim! Onların “bir yeri” aÄŸrıdığında, benim “her yerim” aÄŸrımasına raÄŸmen!

Annelik iÅŸte… 

Sevgiyle kalın…

Ülkü YILMAZ