Çocuk Yetiştirmede Tutarsız Ebeveyn Yöntemi!

Çocuk Yetiştirmede Tutarsız Ebeveyn Yöntemi!

Çoğu zaman anlamsız gelen şu hayatta en önemli projelerimizdir (!!) çocuklarımız! Varımız, yoğumuz, işimiz, gücümüz her şey onlar içindir! Anne baba olduktan sonra nasıl da değişir dünyaya bakan pencerelerimizin cepheleri, nasıl da farklılaşır standartlarımız, önceliklerimiz değil mi? Aslında hepimizin ortaktır amacı.. İyi çocuklar yetiştirmek! Peki ya bu süreçte hiç farkında olmadan onlara yaptıklarımız!

Çakmak çakmak bakan, iki meraklı gözle müthiş bir gözlemcidir çocuklar aslında. Ne söylediğimizden çok, ne yaptığımız önemlidir bu nedenle! Günlük yaşamın biçare telaşları içinde nasılda gözden kaçırıveririz bazı şeyleri! Aile içi sohbetlerimizde, tartışmalarımızda, karı-kocalık, akrabalık, arkadaşlık, komşuluk ilişkilerimizde, anne ve babamıza karşı davranışlarımızda, trafikte, sosyal hayata karıştığımızda, görev sorumluluk paylaşımlarımız da… Sonra hiç ummadığımız bir anda, hiç ummadığımız bir yerde ve hiç ummadığımız birinin yanında, o aynayı tutuverirler bize! O an duyduğumuz pişmanlıkta boşuna!

Tutarsızlık hepimizin damarlarında geziyor aslında. Ben çok tutarlıyım diyen birinin bu cümlesi bile bir tutarsızlık örneğidir bence:) Hiç birimiz anne baba olduk diye ekstra eğitimlere tabi tutulmuyoruz, ha tutulsak o da ayrı bir tartışma konusu bence! Yaşam tecrübelerimizden, anne babalarımızdan öğrendiklerimizden, gördüklerimizden, okuduklarımızdan, araştırdıklarımızdan, dinlediklerimizden… Ama en çok da çocuk yetiştirme süreci içinde eğitiliyor, edindiğimiz tecrübelerden olgunlaşıyoruz.

Bu nedenle en önemlisi, anne babanın kendi içindeki ahengi ve tutarlılığı bence. Evlilik birliği içindeki uyum, yerine oturmuş düzen ve kurallar yapının temel taşları. Sonrada anne babanın aynı olaylar karşısında aynı tutarlı davranışları sergilemesi gerekiyor. Çocukta acaba sorusunu uyandırmayacak şekilde! Hatta sadece karşılıklı da değil, kendi içlerinde de aynı davranışa, her koşulda aynı tutarlılıkta yaklaşmaları gerekiyor. Mesela işten geldiğinizde, çok yorgun olduğunuzda, evde misafir varken ya da yalnızken çocuğunuzun davranışları karşısında gösterdiğiniz tavır ve tepkiler aynı olmalıdır. Çünkü bu tutarsızlık çocuğun duruma göre sonuç çıkarmasına,davranış ve eylemi için uygun zaman kollamasına neden olur. Aynı zamanda herhangi bir eylemin bir ebeveyn tarafından ödüllendirilirken diğeri tarafından cezalandırılamaması,hatta annelik iç güdüsü ile dayanamayıp sarılıp hiçbir şey olmamış gibi davranacaksanız o cezayı da vermemeniz gerekir.Anne ve babada; kötü, iyi, faydalı, zararlı, gerekli, gereksiz, tehlikeli, tehlikesiz gibi kavramların karşılıklarının da aynı olması gerekir. Erkek çocuk, kız çocuk diye cinsiyet ayrımı yapmadan, bir tarafa fazla otorite ya da tolerans yüklemeden, büyük çocuk küçük çocuk diye yaklaşım ve yetiştirme farklılığı gözetmeden, çocuğu evde yargıç pozisyonuna düşürecek şekilde anne baba arasında görüş ve tutum farklılığı sergilemeden, evhamdan uzak, koşulsuz sevgi anlayışından sıyrılmış, kontrollü olarak özel yaşamına ve tercihlerine saygı göstererek,karşılaştırma ve aşağılama yönlü şakalardan kaçarak, küsme,kırılma, terk etme gibi tamiri zor duygusal yaralar açan tavırlardan kaçınarak ve kendi içinde tutarlı olmayı amaç edinerek hareket etmek gerekir.

Fazla mükemmeliyetçi, kusur ve hata kabul etmeyen bir anneye karşılık fazla rahat bir baba ve tutarsız bir ebeveyn anlayışı; çocuğu gelecekte ‘adamına göre davranması’,’nabza göre şerbet vermesi’ ‘farklı durumlara hazır toplumsal roller ve maskeler edinmesi’ konusunda olumsuz güdüler.Ayrıca erken yaşta fazlaca yüklenen sorumluluk ve beklenti çocuğun anne baba ile iletişiminde güçlük problemleri yaşamasına, sosyal hayata tutunma ve uyum sağlama konusunda güçlük yaşamasına yol açar.

İşimiz zor,öyleyse hepimize kolay gelsin!

Sevgilerle..

Mina’nın Annesi

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Robot Değilim * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.