Çocuklar Neden Kendilerine Vururlar?

Çocuklar Neden Kendilerine Vururlar?

Çocukların kendilerine vurduğuna daha önce de şahit olmuştum ama hiç biri kızımın kendine ilk vurduğu an kadar sarsmamıştı beni!Merak etmemiştim hiç nedenini !Bakmakla görmek arasındaki farklılıktı bu işte!

Kızımın öğle uyku saatiydi, yaşına henüz girmişti.Evde uyuması konusunda onu ikna etmeye çalışırken birden kendine vurmaya başladı,kafasına kafasına,oyun oynamaya devam etmek istiyordu ısrarla..Şoktaydım!Bir an kendime gelip sıkıca sarıldım ona!Bir süre öylece kaldık!Ne yapacağımı bilmiyordum!Nasıl üzüldüğümü tahmin edebilirsiniz siz de!Nasıl bir çaresizlik haliydi bilemedim!

Sonra doktorumuzla paylaştım yaşadığımız bu durumu,biraz okuyup araştırdım,diğer annelerin tecrübelerini hikayelerini okudum.Tabi bu arada kızım nadiren de olsa bunu yapmaya devam ediyordu.Fakat bu davranışın çocuklarda çok sık karşılaşılan bir durum olduğunu öğrendim.Özellikle 1 yaşa doğru başlayıp, 2 yaş civarında tavan yaptığı,3 yaşa doğruda kaybolup gittiği konusunda hem fikirdi uzmanlar.Hatta gelişimsel bir problemden dolayı olması da çok düşük bir ihtimaldi.Erkek çocukların da kız çocuklarına nazaran daha yaygın görülüyor,hatta çocukların kendi kendini rahatlatma aracı olarak bu yöntemi kullandığı kabul ediliyordu.Bir çeşit kendini ifade edememe durumunun dışa vurumuydu.

1-3 yaş arasın dönemde dil gelişimini tam tamamlayamayan çocuk, düşünce ve duygularını tam ifade edemediği için,bazen kontrolü fazlaca ele alıp dikkat çekmek,bazen acısını hafifletmek bazen de endişe ve kaygısını kontrol edemediği anlarda zaman zaman kendine vurma eğilimi gösterebiliyormuş.Aşırı tepki verilmesi ve kontrol altına alınmaması durumunda da bu davranış pekişe biliyormuş çocuklarda.

Farkında olmadan annelik iç güdüsü ile ona yapabileceğim en güzel şeyi yapmışım aslında.Hani dedim ya sıkıca sarılıp bir süre,bunu yapmana izin veremem demiştim ona!Yapmamız gerekende buymuş ya!Kendisine vurmaya başladığı anda,aşırı sesli, sivri, sert,hatta duygusal tepkiler vermeden,cezalandırma yöntemine başvurmadan,etraftaki tehlikeli şeyleri ortadan kaldırarak,yumuşak ses tonuyla olumlu telkinler vererek ona sarılabilirsiniz.Ya da sakinleşmesini bekleyip konuşabilirsiniz onunla!Ben doğduğundan beri konuşurum kızımla her şeyi..Havaları, denizi, kuşları,babasını,ailesini..İtiraf edeyim önceleri kendi kendime konuştuğumu düşünürdüm bazen!Ama şimdi öyle güzel geri bildirimler alıyorum ki, yapılan sarfedilen hiç bir şeyin boşun olmadığını tecrübe ediyorum bir kez daha.Tıpkı bir tohum ekip toprağa filizlenmesi beklemek gibi..

İşte önemli olan da çocuklarımızın bu davranışa yönelmesine ve bunun kalıcı hale gelmesine izin vermemek.O yüzden sadece o kötü anlarda değil, bu anların dışında da onlarla bol bol ilgilenmeli,oynamalı,konuşmalıyız.Önemsendiklerini hissettirmeliyiz.İnatlaşmamalı,didişmemeli,tehditkar ve ödülbaz olamamalı ve kontrollü bir şekilde özel alanları olmasına izin vermemeliyiz.

Sevgilerle…

Mina’nın Annesi

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Robot Değilim * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.