KAYNANA PAMUK OLSA GELİNİN BAŞI YARILIR!

KAYNANA PAMUK OLSA GELİNİN BAŞI YARILIR!

Hayatımda duyduğum en afili yalanlardan biri ’’Seni kızım gibi seviyorum ya da bir diğer versiyonu seni annem gibi seviyorum cümlesidir. Sözüm meclisten dışarı, elbette sevginin farklı biçim ve halleri var ama benim bahsettiğim gelin-kaynana ilişkisi! Yüzyıllardır çözülemeyen, üzerine kitaplar, tezler, methiyeler yazılmış, dilden dile hikâyeleri anlatılmış, anneden kızına miras bırakılmış ama ne bir çözüm bulunmuş ne de bir çıkar yol…

Hem doğaya hem de yaradılışa aykırı değil mi sizce de? Yıllarca gözü gibi baktığı, ağam paşam diye büyüttüğü,yemeyip yedirdiği içmeyip içirdiği, kocasının tüm eksik yanlarını onda temize çektiği adamı sen gel elinden al! Sonra kayınvalidem beni neden sevmiyor!

Eğri oturalım doğru konuşalım dostlar! Hangimiz gerçek annemiz gibi severiz kayınvalidemizi? Hangimiz kendi annemiz gibi tolere edebiliriz onu? Ya da o derece tahammül edebiliriz? Hangimiz Küs bile olsak gidip sarılabiliriz? Enzayıf yanlarımızı yaralarımızı açabiliriz? En savunmasız zamanlarımızda hangimiz koşulsuz ve tereddütsüz güvenebiliriz onlara? Yapamayız! Kurulan ailevi bağ yalnızca bir imza ile kurulmuş ise bir imza ile de pufff bitiverir çünkü. Eşiniz artık hayat arkadaşınız değilse ne işe yarar akrabalık bağlarınız! Yaradılışı gereği doğumundan son nefesine kadar çocuğunu güvende tutmak isteyen, koruyup kollayan bir annelik içgüdüsü ile nasıl biten ilişkiler ardından onlarla eskisi gibi olmayı bekleriz! Yorgan gitti kavga bitti olmaz mı sizce de?

Önemli olan şu kısacık hayatımızda her şeyi olduğu gibi kabul etmek aslında! Fazlaca anlamsız, gereksiz anlam yüklemeleri yapmadan, kendimize ve çevremizdekilere hayatı zehir etmeden, beklentilerimizi revize edip en aza indirmek! Ne kızı kadar fedakarlık bekleyebilir bizden, ne de biz ondan annemiz kadar destek olmasını !Elbette kızı gibi olamam ve elbette annem gibi olamaz! Herkesin annesi kendine güzeldir herkesin yavrusu da kendine pamuk! Ama karışınızdaki insanı hayat arkadaşımızın annesi vasfı ile hayatınıza kabul ederseniz eşinizi sevdiğiniz sürece ona da büyük bir minnet ve saygı duyacaksınızdır. Aynı şekilde karşınızdaki insan sizi en değerli varlığı olan çocuğunu emanet ettiği ve hatta neslini sürdürecek torunlarının annesi olma vasfını kazanmış olduğunuzu idrak ederek muamele ederse size karşı bir saygı ve sevgi duymaması insanlık dışıdır.

Vahşi doğada avına sahip olmaya çalışan yırtıcı iki dişi gibi değil de karşılıklı saygı ve sevgi çerçevesinde,hayatınızda aslında ortak imzalamış olduğunuz bir anlaşma varmış gibi, bir işin erbabı basireti ile insan gibi birbirimize muamele ettiğimizde tüm sorunlar çözümlenebilir aslında!Ama mutlaka karşılıklı! Çünkü tek taraflı insanlık bir süre sonra görevin haline gelir ve hiç ummadığın insanlardan nasihat dinlersin!

O zaman ne yapıyoruz? İçi doldurulamayan toplumsal rolleri bir kenara bırakıp, sağlıklı çocuklar yetiştirmek, sağlıklı bir aileye sahip olmak, hatta sağlıklı bir eş olarak kalabilmek adına kılıçlarımızı kınına koyup savaş boyalarımızı da siliyor ve birbirimizi anlamaya çalışıyoruz!

AnneyleBebek.com

 

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Robot Değilim * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.