Masumiyetimizi Sevgi İle Koruyabilir miyiz ?

Zaman karanlık, zaman bozgun. Yolunu kaybetmiş pek çok insan. İçlerinde en temizi, en masumu bir çocuk. Geçmesin mi zaman? Büyümesin mi o çocuklar? Çocuk kalarak mı masumiyetlerini korusunlar? Yok mu başka bir yol, başka bir çıkış? Olmalı! Bu çocukları kendi çocuğu gibi benimseyen, karanlığı batırıp üzerinde güneşler açtıran, yeni umutlar yeşertip onlara rehber olan birileri olmalı belki de. İşte bu evet! Böyle olmalı. Peki nasıl olmalı bu kişilik? İlk olarak sevmekle başlamalı. Sevmeli ki, içinde bulunduğumuz mutluluk çemberi büyüsün, tüm benliğimizi sarsın. Sevelim ki kendimiz ve hayata karşı güçlenelim. Ancak bu şekilde gökyüzündeki diğer yıldızları da görebiliriz. Parlak olanların yanında sönmeye yüz tutmuş olanları da. Biz sevelim ki onlar da öğrenebilsin sevmeyi, sevilmeyi. Zaten sevgi değil mi emekle bir olup tohumları yeşerten?

Aysun SÖZER

Eğitimci