Zeynep İki Yaşında

Zeynep İki Yaşında

Bundan tam iki yıl önceydi artık doğmaya karar verdiğinde. Karnımda geçirdiğin 38 hafta 3 günden sonra bir sabah başlattın doğumunu. Hayatımda geçirdiğim en zor ama en heyecanlı ve mutlu saatleri yaşattın bana doğarken. Seni ilk kucağıma koyduklarında kafanı kaldırıp bana baktığın, gözlerini gözlerime kenetlediğin ve anneye kavuşmanın verdiği rahatlamayla “ohhhhh” dediğin an bir an bile aklımdan çıkmıyor. Canım kızım bugün yaşamının iki yılını doldurdun. Yıllardır edindiğim bilgilere dayanarak söyleyebilirim ki hayatının en önemli, en temel iki yılıydı bu. Son birkaç aydır bu iki yılı nasıl geçirdiğimize bakıyorum. Ve inan bana aklıma gelen tek bir olumsuzluk bile yok. Sanırım anne-kız olarak seninle iyi bir ekip olmayı başardık.

Elbette zor anlarımız oldu. Ancak nedendir bilemiyorum, ben onların hiçbirini hatırlayamıyorum. Belki de sürekli söylendiği kadar zor değildi seninle yaşadıklarımız.

Eve ilk geldiğin günün gecesini hatırlıyorum. Yatak odamızda ekstradan bir yatak yapmıştık sana. Sanki eve gelen bir misafire hazırlanır gibi hazırlanmıştık senin gelişine. Oysa babanla hep konuştuğumuz gibi senin misafirliğin kalıcı olacaktı. Evimizde bizden başka biri daha yaşamaya başlayacaktı. Canımızdan kanımızdan olan; hem bizim gibi; hem bizden daha fazla…

Günler geçti, geceler geçti. Bazen çok keyifliydik, bazen çok gergindik. Genelde yorgunduk. “Bundan daha fazlasını yapamam, daha fazlasına gücüm kalmadı” dediğim her anda, daha fazlasını yaparak ve yoktan enerji yaratarak kendime şaşırdığım bir süreç oldu annelik. Sana kavuştuğum ilk andan itibaren anneliğin bitmek tükenmek bilmeyen bir hareket ve emek süreci olduğunu bizzat deneyimledim.

Şimdi sana bakıyorum ve şaşıyorum. 2 yaşına geldin ve o bebek halinden eser kalmadı. Ve ben manevi olarak o kadar tatminkar bir durumdayım ki. Sana baktığımda gerçekten mutlu bir çocuk görüyorum. Gözlerindeki ışık beni benden alıyor. Her gülüşün beni bulutlara uçuruyor.

Bana o kadar çok şey öğrettin ve o kadar çok şey kattın ki… Buraya yazmakla bitmez bana kattıkların. Beni anne yaptın. Kalbimde kocaman bir alan açıldı senden sonra. Bu öyle büyük bir alan ki, sanki tüm dünya çocukları orada… Anladım ki anne olmak sadece kendi çocuğunla kısıtlı bir durum değil. Bir kadın her çocuğun annesidir bence. İşte bu duygunun adı da şefkattir. Bunu senden önce bu kadar derin hissedemedim. Ve bir çocuğu olmadan dahi bunu yaşayabilen kadınlara saygım daha da arttı. Sen bana şefkati getirdin.

Yaşamımı düşündükçe, olabileceğim en iyi dönemde anne olduğuma inanıyorum. Daha erken olsaydı bu kadar iyi baş edemeyebilirdim bu zorlu süreçle. Kendi geçmişimle bütünleştiğim, affettiğim, özgürleştiğim ve tam olarak anda var olabildiğim bir dönemde düştün rahmime. Düşünüyorum da aslında, hamile kalana kadar, yani 37 yaşıma kadar sana hazırlanmışım ben.

Canım kızım 2 yılımız dolu dolu geçti. Nasıl geçtiğini hem çok derinden hissettik, hem de hiç anlamadık. Ancak şu anki halimize baktığımda bu sürecin üçümüz için de çok iyi geçtiğine inancım tam. Senin gözlerindeki mutluluğu ve kalbindeki huzuru gördükçe bunu başarabildiğimizi görüyorum. Bizi neler bekliyor bunu bilmek mümkün değil. Yine de ne yaşarsak yaşayalım, kendi anneliğime güvenim tam. Sana elimden geldiğince iyi bir anne, iyi bir rehber olmak en önemli görevim. Benden ve babandan aldıklarınla kendine yeterli, mutlu ve tatminkar bir yaşam kurabileceğine güvenim sonsuz. İyi ki rehber olarak bizi seçmişsin. Seni tanımak, senin patikadaki adımlarına tanık olmak ne büyük şans, ne büyük heyecan anlatamam.

Seni çok seviyorum. Nice güzel yaşların olsun kuzum…

Zeynep’in Annesi Sibel Sönmez

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Robot Değilim * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.